صفحه 327

فَجَعَلَهُمْ جُذَٰذًا إِلَّا كَبِيرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ﴿٥٨﴾

پس آنها را -جز بزرگترشان را- ریز ریز کرد، باشد که ایشان به سراغ آن بروند.

قَالُوا۟ مَن فَعَلَ هَـٰذَا بِـَٔالِهَتِنَآ إِنَّهُۥ لَمِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿٥٩﴾

گفتند: «چه کسی با خدایان ما چنین [معامله‌ای‌] کرده، که او واقعاً از ستمکاران است؟»

قَالُوا۟ سَمِعْنَا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهُۥٓ إِبْرَٰهِيمُ﴿٦٠﴾

گفتند: «شنیدیم جوانی، از آنها [به بدی‌] یاد می‌کرد که به او ابراهیم گفته می‌شود.»

قَالُوا۟ فَأْتُوا۟ بِهِۦ عَلَىٰٓ أَعْيُنِ ٱلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ﴿٦١﴾

گفتند: «پس او را در برابر دیدگان مردم بیاورید، باشد که آنان شهادت دهند.»

قَالُوٓا۟ ءَأَنتَ فَعَلْتَ هَـٰذَا بِـَٔالِهَتِنَا يَـٰٓإِبْرَٰهِيمُ﴿٦٢﴾

گفتند: «ای ابراهیم، آیا تو با خدایان ما چنین کردی؟»

قَالَ بَلْ فَعَلَهُۥ كَبِيرُهُمْ هَـٰذَا فَسْـَٔلُوهُمْ إِن كَانُوا۟ يَنطِقُونَ﴿٦٣﴾

گفت: «[نه‌] بلکه آن را این بزرگترشان کرده است، اگر سخن می‌گویند از آنها بپرسید.»

فَرَجَعُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ فَقَالُوٓا۟ إِنَّكُمْ أَنتُمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ﴿٦٤﴾

پس به خود آمده و [به یکدیگر] گفتند: «در حقیقت، شما ستمکارید.»

ثُمَّ نُكِسُوا۟ عَلَىٰ رُءُوسِهِمْ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَـٰٓؤُلَآءِ يَنطِقُونَ﴿٦٥﴾

سپس سرافکنده شدند [و گفتند:] «قطعاً دانسته‌ای که اینها سخن نمی‌گویند.»

قَالَ أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَلَا يَضُرُّكُمْ﴿٦٦﴾

گفت: «آیا جز خدا چیزی را می‌پرستید که هیچ سود و زیانی به شما نمی‌رساند؟

أُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ ۖ أَفَلَا تَعْقِلُونَ﴿٦٧﴾

اف بر شما و بر آنچه غیر از خدا می‌پرستید. مگر نمی‌اندیشید؟»

قَالُوا۟ حَرِّقُوهُ وَٱنصُرُوٓا۟ ءَالِهَتَكُمْ إِن كُنتُمْ فَـٰعِلِينَ﴿٦٨﴾

گفتند: «اگر کاری می‌کنید، او را بسوزانید و خدایانتان را یاری دهید.»

قُلْنَا يَـٰنَارُ كُونِى بَرْدًا وَسَلَـٰمًا عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ﴿٦٩﴾

گفتیم: «ای آتش، برای ابراهیم سرد و بی‌آسیب باش.»

وَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًا فَجَعَلْنَـٰهُمُ ٱلْأَخْسَرِينَ﴿٧٠﴾

و خواستند به او نیرنگی بزنند و[لی‌] آنان را زیانکارترین [مردم‌] قرار دادیم.

وَنَجَّيْنَـٰهُ وَلُوطًا إِلَى ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِى بَـٰرَكْنَا فِيهَا لِلْعَـٰلَمِينَ﴿٧١﴾

و او و لوط را [برای رفتن‌] به سوی آن سرزمینی که برای جهانیان در آن برکت نهاده بودیم، رهانیدیم.

وَوَهَبْنَا لَهُۥٓ إِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً ۖ وَكُلًّا جَعَلْنَا صَـٰلِحِينَ﴿٧٢﴾

و اسحاق و یعقوب را [به عنوان نعمتی‌] افزون به او بخشودیم و همه را از شایستگان قرار دادیم.