صفحه 528

وَأَنَّهُۥ خَلَقَ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰ﴿٤٥﴾

و هم اوست که دو نوع می‌آفریند: نر و ماده،

مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَىٰ﴿٤٦﴾

از نطفه‌ای چون فرو ریخته شود.

وَأَنَّ عَلَيْهِ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُخْرَىٰ﴿٤٧﴾

و هم پدید آوردن [عالم‌] دیگر بر [عهده‌] اوست.

وَأَنَّهُۥ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ﴿٤٨﴾

و هم اوست که [شما را] بی‌نیاز کرد و سرمایه بخشید.

وَأَنَّهُۥ هُوَ رَبُّ ٱلشِّعْرَىٰ﴿٤٩﴾

و هم اوست پروردگار ستاره «شِعری».

وَأَنَّهُۥٓ أَهْلَكَ عَادًا ٱلْأُولَىٰ﴿٥٠﴾

و هم اوست که عادیان قدیم را هلاک کرد.

وَثَمُودَا۟ فَمَآ أَبْقَىٰ﴿٥١﴾

و ثمود را [نیز هلاک کرد] و [کسی را] باقی نگذاشت.

وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَىٰ﴿٥٢﴾

و پیشتر [از همه آنها] قوم نوح را، زیرا که آنان ستمگرتر و سرکش‌تر بودند.

وَٱلْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَىٰ﴿٥٣﴾

و شهرها[ی سَدوم و عاموره‌] را فرو افکند.

فَغَشَّىٰهَا مَا غَشَّىٰ﴿٥٤﴾

پوشاند بر آن [دو شهر، از باران گوگردی‌] آنچه را پوشاند.

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكَ تَتَمَارَىٰ﴿٥٥﴾

پس به کدام یک از نعمتهای پروردگارت تردید روا می‌داری؟

هَـٰذَا نَذِيرٌ مِّنَ ٱلنُّذُرِ ٱلْأُولَىٰٓ﴿٥٦﴾

این [پیامبر نیز] بیم‌دهنده‌ای از [جمله‌] بیم‌دهندگان نخستین است.

أَزِفَتِ ٱلْـَٔازِفَةُ﴿٥٧﴾

[وه چه‌] نزدیک گشت قیامت.

لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ كَاشِفَةٌ﴿٥٨﴾

جز خدا کسی آشکارکننده آن نیست.

أَفَمِنْ هَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ﴿٥٩﴾

آیا از این سخن عجب دارید؟

وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ﴿٦٠﴾

و می‌خندید و نمی‌گریید؟

وَأَنتُمْ سَـٰمِدُونَ﴿٦١﴾

و شما در غفلتید.

فَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ وَٱعْبُدُوا۟ ۩﴿٦٢﴾

پس خدا را سجده کنید و بپرستید.

ٱقْتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلْقَمَرُ﴿١﴾

نزدیک شد قیامت و از هم شکافت ماه.

وَإِن يَرَوْا۟ ءَايَةً يُعْرِضُوا۟ وَيَقُولُوا۟ سِحْرٌ مُّسْتَمِرٌّ﴿٢﴾

و هر گاه نشانه‌ای ببینند روی بگردانند و گویند: «سحری دایم است.»

وَكَذَّبُوا۟ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَهْوَآءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍ مُّسْتَقِرٌّ﴿٣﴾

و به تکذیب دست زدند و هوسهای خویش را دنبال کردند، و [لی‌] هر کاری را [آخر] قراری است.

وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّنَ ٱلْأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ﴿٤﴾

و قطعاً از اخبار، آنچه در آن مایه انزجار [از کفر] است به ایشان رسید.

حِكْمَةٌۢ بَـٰلِغَةٌ ۖ فَمَا تُغْنِ ٱلنُّذُرُ﴿٥﴾

حکمت بالغه [حق این بود]، ولی هشدارها سود نکرد.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَىْءٍ نُّكُرٍ﴿٦﴾

پس، از آنان روی برتاب. روزی که داعی [حق‌] به سوی امری دهشتناک دعوت می‌کند،