صفحه 531

وَمَآ أَمْرُنَآ إِلَّا وَٰحِدَةٌ كَلَمْحٍۭ بِٱلْبَصَرِ﴿٥٠﴾

و فرمان ما جز یک بار نیست [آن هم‌] چون چشم به هم زدنی.

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَآ أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ﴿٥١﴾

و هم مسلکان شما را سخت به هلاکت رساندیم؛ پس آیا پندگیرنده‌ای هست؟

وَكُلُّ شَىْءٍ فَعَلُوهُ فِى ٱلزُّبُرِ﴿٥٢﴾

و هر چه کرده‌اند در کتابها[ی اعمالشان درج‌] است.

وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُّسْتَطَرٌ﴿٥٣﴾

و هر خرد و بزرگی [در آن‌] نوشته شده.

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّـٰتٍ وَنَهَرٍ﴿٥٤﴾

در حقیقت، مردم پرهیزگار در میان باغها و نهرها،

فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرٍۭ﴿٥٥﴾

در قرارگاه صدق، نزد پادشاهی توانایند.

ٱلرَّحْمَـٰنُ﴿١﴾

[خدای‌] رحمان،

عَلَّمَ ٱلْقُرْءَانَ﴿٢﴾

قرآن را یاد داد.

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ﴿٣﴾

انسان را آفرید،

عَلَّمَهُ ٱلْبَيَانَ﴿٤﴾

به او بیان آموخت.

ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ﴿٥﴾

خورشید و ماه بر حسابی [روان‌]اند.

وَٱلنَّجْمُ وَٱلشَّجَرُ يَسْجُدَانِ﴿٦﴾

و بوته و درخت چهره‌سایانند.

وَٱلسَّمَآءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ ٱلْمِيزَانَ﴿٧﴾

و آسمان را برافراشت و ترازو را گذاشت،

أَلَّا تَطْغَوْا۟ فِى ٱلْمِيزَانِ﴿٨﴾

تا مبادا از اندازه درگذرید.

وَأَقِيمُوا۟ ٱلْوَزْنَ بِٱلْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا۟ ٱلْمِيزَانَ﴿٩﴾

و وزن را به انصاف برپا دارید و در سنجش مکاهید.

وَٱلْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ﴿١٠﴾

و زمین را برای مردم نهاد.

فِيهَا فَـٰكِهَةٌ وَٱلنَّخْلُ ذَاتُ ٱلْأَكْمَامِ﴿١١﴾

در آن، میوه [ها] و نخلها با خوشه‌های غلاف دار،

وَٱلْحَبُّ ذُو ٱلْعَصْفِ وَٱلرَّيْحَانُ﴿١٢﴾

و دانه‌های پوست‌دار و گیاهان خوشبوست.

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ﴿١٣﴾

پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِن صَلْصَـٰلٍ كَٱلْفَخَّارِ﴿١٤﴾

انسان را از گل خشکیده‌ای سفال مانند، آفرید.

وَخَلَقَ ٱلْجَآنَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ﴿١٥﴾

و جن را از تشعشعی از آتش خلق کرد.

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ﴿١٦﴾

پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟