صفحه 583

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا﴿٣١﴾

مسلماً پرهیزگاران را رستگاری است:

حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًا﴿٣٢﴾

باغچه‌ها و تاکستانها،

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا﴿٣٣﴾

و دخترانی همسال با سینه‌های برجسته،

وَكَأْسًا دِهَاقًا﴿٣٤﴾

و پیاله‌های لبالب.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّٰبًا﴿٣٥﴾

در آنجا نه بیهوده‌ای شنوند، و نه [یکدیگر را] تکذیب [کنند].

جَزَآءً مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا﴿٣٦﴾

[این است‌] پاداشی از پروردگار تو، عطایی از روی حساب.

رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا﴿٣٧﴾

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، بخشایشگری که کس را یارای خطاب با او نیست.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًا﴿٣٨﴾

روزی که «روح» و فرشتگان به صف می‌ایستند، و [مردم‌] سخن نگویند، مگر کسی که [خدای‌] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گوید.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا﴿٣٩﴾

آن [روز]، روز حق است؛ پس هر که خواهد، راه بازگشتی به سوی پروردگار خود بجوید.

إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا﴿٤٠﴾

ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم: روزی که آدمی آنچه را با دست خویش پیش فرستاده است بنگرد؛ و کافر گوید: «کاش من خاک بودم.»

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًا﴿١﴾

سوگند به فرشتگانی که [از کافران‌] به سختی جان ستانند،

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًا﴿٢﴾

و به فرشتگانی که جان [مؤمنان‌] را به آرامی گیرند،

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًا﴿٣﴾

و به فرشتگانی که [در دریای بی‌مانند] شناکنان شناورند،

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًا﴿٤﴾

پس در پیشی گرفتن [در فرمان خدا] سبقت‌گیرنده‌اند،

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًا﴿٥﴾

و کار [بندگان‌] را تدبیر می‌کنند.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ﴿٦﴾

آن روز که لرزنده بلرزد،

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ﴿٧﴾

و از پی آن لرزه‌ای [دگر] افتد،

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ﴿٨﴾

در آن روز، دلهایی سخت هراسانند.

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌ﴿٩﴾

دیدگان آنها فرو افتاده.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ﴿١٠﴾

گویند: «آیا [باز] ما به [مغاک‌] زمین برمی‌گردیم؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًا نَّخِرَةً﴿١١﴾

آیا وقتی ما استخوان‌ریزه‌های پوسیده شدیم [زندگی را از سر می‌گیریم‌]؟»

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ﴿١٢﴾

[و با خود] گویند: «در این صورت، این برگشتی زیان‌آور است.»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ﴿١٣﴾

و[لی‌] در حقیقت، آن [بازگشت، بسته به‌] یک فریاد است [و بس‌].

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ﴿١٤﴾

و بناگاه آنان در زمین هموار خواهند بود.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ﴿١٥﴾

آیا سرگذشت موسی بر تو آمد؟