Faqe 449

وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلْبَاقِينَ﴿٧٧﴾

duke i lënë në jetë vetëm pasardhësit e tij,

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ﴿٧٨﴾

dhe u kemi lënë kujtim te brezat e tjerë;

سَلَـٰمٌ عَلَىٰ نُوحٍ فِى ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿٧٩﴾

“Përshëndetja për Nuhun qoftë në mesin e të gjithë popujve!”

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ﴿٨٠﴾

Ne, me të vërtetë, kështu i shpërblejmë bamirësit.

إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿٨١﴾

Me të vërtetë, ai është nga robërit Tonë, besimtar.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ﴿٨٢﴾

Pastaj, i fundosëm të tjrerët (jobesimtarët).

۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبْرَٰهِيمَ﴿٨٣﴾

Dhe, me të vërtetë, nga ithtarët e tij është edhe Ibrahimi,

إِذْ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ﴿٨٤﴾

kur Zotit të vet i erdh me zemër të pastër,

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَاذَا تَعْبُدُونَ﴿٨٥﴾

kur babait të vet dhe popullit të vet i tha: “Çka adhuroni ju?

أَئِفْكًا ءَالِهَةً دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ﴿٨٦﴾

Vallë, a dëshironi hyjni të rrejshme në vend të Allahut?

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿٨٧﴾

E çka mendoni ju për Zotin e gjithësisë?”

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِى ٱلنُّجُومِ﴿٨٨﴾

Pastaj u hodhi një shikim yjeve,

فَقَالَ إِنِّى سَقِيمٌ﴿٨٩﴾

dhe tha: “Unë jam i sëmurë”.

فَتَوَلَّوْا۟ عَنْهُ مُدْبِرِينَ﴿٩٠﴾

Dhe, ata u larguan prej tij, duke e lënë pas.

فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ﴿٩١﴾

Pastaj, ai u përvodh te hyjnitë e tyre dhe u tha: “A nuk po hani?

مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ﴿٩٢﴾

Ç’keni, përse nuk flisni?”

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًۢا بِٱلْيَمِينِ﴿٩٣﴾

Ju afrua tyre tinëzisht, duke i goditur me dorë të djathtë.

فَأَقْبَلُوٓا۟ إِلَيْهِ يَزِفُّونَ﴿٩٤﴾

Dhe ata (njerëzit) nxituan kah ai.

قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ﴿٩٥﴾

Ibrahimi tha: “Vallë, a i adhuroni ju ato që i keni gdhendur (putat)?

وَٱللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ﴿٩٦﴾

E, Perëndia u ka krijuar juve, dhe ato që i bëni ju”.

قَالُوا۟ ٱبْنُوا۟ لَهُۥ بُنْيَـٰنًا فَأَلْقُوهُ فِى ٱلْجَحِيمِ﴿٩٧﴾

(Jobesimtarët) thanë: “Përgatitni për te një godinë (vatër) dhe hedheni atë në zjarr!”

فَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًا فَجَعَلْنَـٰهُمُ ٱلْأَسْفَلِينَ﴿٩٨﴾

Dhe ata dëshiruan t’i bëjnë dinakëri, por Ne i bëmë ata më të poshtëruarit.

وَقَالَ إِنِّى ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّى سَيَهْدِينِ﴿٩٩﴾

(Ibrahimi) tha: “Unë po shkoj te Zoti im. Ai do të më udhëzojë.

رَبِّ هَبْ لِى مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿١٠٠﴾

O Zoti im, dhuroma një fëmijë të mirë (e të ndershëm)!”

فَبَشَّرْنَـٰهُ بِغُلَـٰمٍ حَلِيمٍ﴿١٠١﴾

Dhe Ne e dihariquam atë me një çun të urtë.

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعْىَ قَالَ يَـٰبُنَىَّ إِنِّىٓ أَرَىٰ فِى ٱلْمَنَامِ أَنِّىٓ أَذْبَحُكَ فَٱنظُرْ مَاذَا تَرَىٰ ۚ قَالَ يَـٰٓأَبَتِ ٱفْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِىٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّـٰبِرِينَ﴿١٠٢﴾

Dhe kur fëmija u rrit aq sa t’i ndihmojë në punë, Ibrahimi i tha: “O djali im, kam parë ëndërr se duhet të të pres, çka mendon ti?” – O baba, - tha: “vepro ashtu siç je urdhëruar; njëmend do të bindesh, - nëse do Perëndia, se unë jam i durueshëm”.