صفحه 535

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ﴿١٧﴾

بر گردشان پسرانی جاودان [به خدمت‌] می‌گردند،

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ﴿١٨﴾

با جامها و آبریزها و پیاله‌[ها]یی از باده ناب روان.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ﴿١٩﴾

[که‌] نه از آن دردسر گیرند و نه بی‌خرد گردند.

وَفَـٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ﴿٢٠﴾

و میوه از هر چه اختیار کنند.

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ﴿٢١﴾

و از گوشت پرنده هر چه بخواهند.

وَحُورٌ عِينٌ﴿٢٢﴾

و حوران چشم‌درشت،

كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ﴿٢٣﴾

مثل لؤلؤ نهان میان صدف،

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿٢٤﴾

[اینها] پاداشی است برای آنچه می‌کردند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا﴿٢٥﴾

در آنجا نه بیهوده‌ای می‌شنوند و نه [سخنی‌] گناه‌آلود.

إِلَّا قِيلًا سَلَـٰمًا سَلَـٰمًا﴿٢٦﴾

سخنی جز سلام و درود نیست.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ﴿٢٧﴾

و یاران راست؛ یاران راست کدامند؟

فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ﴿٢٨﴾

در [زیر] درختان کُنار بی‌خار،

وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ﴿٢٩﴾

و درختهای موز که میوه‌اش خوشه خوشه روی هم چیده است.

وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ﴿٣٠﴾

و سایه‌ای پایدار.

وَمَآءٍ مَّسْكُوبٍ﴿٣١﴾

و آبی ریزان.

وَفَـٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ﴿٣٢﴾

و میوه‌ای فراوان،

لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ﴿٣٣﴾

نه بریده و نه ممنوع.

وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ﴿٣٤﴾

و همخوابگانی بالا بلند.

إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءً﴿٣٥﴾

ما آنان را پدید آورده‌ایم پدید آوردنی،

فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا﴿٣٦﴾

و ایشان را دوشیزه گردانیده‌ایم،

عُرُبًا أَتْرَابًا﴿٣٧﴾

شوی دوست همسال،

لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ﴿٣٨﴾

برای یاران راست.

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ﴿٣٩﴾

که گروهی از پیشینیانند،

وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ﴿٤٠﴾

و گروهی از متأخران.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ﴿٤١﴾

و یاران چپ؛ کدامند یاران چپ؟

فِى سَمُومٍ وَحَمِيمٍ﴿٤٢﴾

در [میان‌] باد گرم و آب داغ.

وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ﴿٤٣﴾

و سایه‌ای از دود تار.

لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ﴿٤٤﴾

نه خنک و نه خوش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ﴿٤٥﴾

اینان بودند که پیش از این ناز پروردگان بودند.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ﴿٤٦﴾

و بر گناه بزرگ پافشاری می‌کردند.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ﴿٤٧﴾

و می‌گفتند: «آیا چون مردیم و خاک واستخوان شدیم، واقعاً [باز] زنده می‌گردیم؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ﴿٤٨﴾

یا پدران گذشته ما [نیز]؟»

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ﴿٤٩﴾

بگو: «در حقیقت، اولین و آخرین،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ﴿٥٠﴾

قطعاً همه در موعد روزی معلوم گرد آورده شوند.»