صفحه 591

وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ﴿١﴾

سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ﴿٢﴾

و تو چه دانی که اختر شبگرد چیست؟

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ﴿٣﴾

آن اختر فروزان.

إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ﴿٤﴾

هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانی بر او [گماشته شده‌] است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ﴿٥﴾

پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است؟

خُلِقَ مِن مَّآءٍ دَافِقٍ﴿٦﴾

از آب جهنده‌ای خلق شده،

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ﴿٧﴾

[که‌] از صلب مرد و میان استخوانهای سینه زن بیرون می‌آید.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌ﴿٨﴾

در حقیقت، او [= خدا] بر بازگردانیدن وی بخوبی تواناست.

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ﴿٩﴾

آن روز که رازها [همه‌] فاش شود،

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ﴿١٠﴾

پس او را نه نیرویی ماند و نه یاری.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ﴿١١﴾

سوگند به آسمان بارش‌انگیز،

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ﴿١٢﴾

سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت‌]،

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌ فَصْلٌ﴿١٣﴾

[که‌] در حقیقت، قرآن گفتاری قاطع و روشنگر است؛

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ﴿١٤﴾

و آن شوخی نیست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا﴿١٥﴾

آنان دست به نیرنگ می‌زنند.

وَأَكِيدُ كَيْدًا﴿١٦﴾

و [من نیز] دست به نیرنگ می‌زنم.

فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا﴿١٧﴾

پس کافران را مهلت ده، و کمی آنان را به حال خود واگذار.

سَبِّحِ ٱسْمَ رَبِّكَ ٱلْأَعْلَى﴿١﴾

نام پروردگار والای خود را به پاکی بستای:

ٱلَّذِى خَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿٢﴾

همان که آفرید و هماهنگی بخشید.

وَٱلَّذِى قَدَّرَ فَهَدَىٰ﴿٣﴾

و آنکه اندازه‌گیری کرد و راه نمود.

وَٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ ٱلْمَرْعَىٰ﴿٤﴾

و آنکه چمنزار را برآورد؛

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحْوَىٰ﴿٥﴾

و پس [از چندی‌] آن را خاشاکی تیره‌گون گردانید.

سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ﴿٦﴾

ما بزودی [آیات خود را به وسیله سروش غیبی‌] بر تو خواهیم خواند، تا فراموش نکنی؛

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلْجَهْرَ وَمَا يَخْفَىٰ﴿٧﴾

جز آنچه خدا خواهد، که او آشکار و آنچه را که نهان است می‌داند.

وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَىٰ﴿٨﴾

و برای تو آسانترین [راه‌] را فراهم می‌گردانیم.

فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكْرَىٰ﴿٩﴾

پس پند ده، اگر پند سود بخشد.

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ﴿١٠﴾

آن کس که ترسد، بزودی عبرت گیرد.

وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلْأَشْقَى﴿١١﴾

و نگون‌بخت، خود را از آن دور می‌دارد؛

ٱلَّذِى يَصْلَى ٱلنَّارَ ٱلْكُبْرَىٰ﴿١٢﴾

همان کس که در آتشی بزرگ در آید؛

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ﴿١٣﴾

آنگاه نه در آن می‌میرد و نه زندگانی می‌یابد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ﴿١٤﴾

رستگار آن کس که خود را پاک گردانید؛

وَذَكَرَ ٱسْمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ﴿١٥﴾

و نام پروردگارش را یاد کرد و نماز گزارد.