صفحه 595

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا﴿١﴾

سوگند به خورشید و تابندگی‌اش،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا﴿٢﴾

سوگند به مه چون پی [خورشید] رود.

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا﴿٣﴾

سوگند به روز چون [زمین را] روشن گرداند،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا﴿٤﴾

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا﴿٥﴾

سوگند به آسمان و آن کس که آن را برافراشت،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا﴿٦﴾

سوگند به زمین و آن کس که آن را گسترد،

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا﴿٧﴾

سوگند به نفس و آن کس که آن را درست کرد؛

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا﴿٨﴾

سپس پلیدکاری و پرهیزگاری‌اش را به آن الهام کرد،

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا﴿٩﴾

که هر کس آن را پاک گردانید، قطعاً رستگار شد،

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا﴿١٠﴾

و هر که آلوده‌اش ساخت، قطعاً درباخت.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ﴿١١﴾

[قوم‌] ثمود به سبب طغیان خود به تکذیب پرداختند.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا﴿١٢﴾

آنگاه که شقی‌ترینشان بر[پا] خاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا﴿١٣﴾

پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! ماده‌شتر خدا و [نوبت‌] آب‌خوردنش را [حرمت نهید]».

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا﴿١٤﴾

و[لی‌] دروغزنش خواندند و آن [ماده‌شتر] را پی کردند، و پروردگارشان به [سزای‌] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاک یکسان کرد.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا﴿١٥﴾

و از پیامد کار خویش، بیمی به خود راه نداد.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ﴿١﴾

سوگند به شب چون پرده افکند،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ﴿٢﴾

سوگند به روز چون جلوه‌گری آغازد،

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ﴿٣﴾

و [سوگند به‌] آنکه نر و ماده را آفرید،

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ﴿٤﴾

که همانا تلاش شما پراکنده است.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ﴿٥﴾

اما آنکه [حق خدا را] داد و پروا داشت،

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ﴿٦﴾

و [پاداش‌] نیکوتر را تصدیق کرد،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ﴿٧﴾

بزودی راه آسانی پیش پای او خواهیم گذاشت.

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ﴿٨﴾

و اما آنکه بخل ورزید و خود را بی‌نیاز دید،

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ﴿٩﴾

و [پاداش‌] نیکوتر را به دروغ گرفت،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ﴿١٠﴾

بزودی راه دشواری به او خواهیم نمود.

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ﴿١١﴾

و چون هلاک شد، [دیگر] مال او به کارش نمی‌آید.

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ﴿١٢﴾

همانا هدایت بر ماست.

وَإِنَّ لَنَا لَلْـَٔاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ﴿١٣﴾

و در حقیقت، دنیا و آخرت از آن ماست.

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّىٰ﴿١٤﴾

پس شما را به آتشی که زبانه می‌کشد هشدار دادم.