صفحه 596

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى﴿١٥﴾

جز نگون‌بخت‌تر[ین مردم‌] در آن درنیاید:

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿١٦﴾

همان که تکذیب کرد و رخ برتافت.

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى﴿١٧﴾

و پاک‌رفتارتر[ین مردم‌] از آن دور داشته خواهد شد:

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ﴿١٨﴾

همان که مال خود را می‌دهد [برای آنکه‌] پاک شود،

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَىٰٓ﴿١٩﴾

و هیچ کس را به قصد پاداش‌یافتن نعمت نمی‌بخشد،

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ﴿٢٠﴾

جز خواستن رضای پروردگارش که بسی برتر است [منظوری ندارد].

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ﴿٢١﴾

و قطعاً بزودی خشنود خواهد شد.

وَٱلضُّحَىٰ﴿١﴾

سوگند به روشنایی روز،

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ﴿٢﴾

سوگند به شب چون آرام گیرد،

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ﴿٣﴾

[که‌] پروردگارت تو را وانگذاشته، و دشمن نداشته است.

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ﴿٤﴾

و قطعاً آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ﴿٥﴾

و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد، تا خرسند گردی.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ﴿٦﴾

مگر نه تو را یتیم یافت، پس پناه داد؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ﴿٧﴾

و تو را سرگشته یافت، پس هدایت کرد؟

وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ﴿٨﴾

و تو را تنگدست یافت و بی‌نیاز گردانید؟

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ﴿٩﴾

و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار،

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ﴿١٠﴾

و گدا را مران،

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ﴿١١﴾

و از نعمت پروردگار خویش [با مردم‌] سخن گوی.

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ﴿١﴾

آیا برای تو سینه‌ات را نگشاده‌ایم؟

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ﴿٢﴾

و بار گرانت را از [دوش‌] تو برنداشتیم؟

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ﴿٣﴾

[باری‌] که [گویی‌] پشت تو را شکست.

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ﴿٤﴾

و نامت را برای تو بلند گردانیدیم.

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا﴿٥﴾

پس [بدان که‌] با دشواری، آسانی است.

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا﴿٦﴾

آری، با دشواری، آسانی است.

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ﴿٧﴾

پس چون فراغت یافتی، به طاعت درکوش؛

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب﴿٨﴾

و با اشتیاق، به سوی پروردگارت روی آور.