صفحه 599

جَزَآؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتُ عَدْنٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ۖ رَّضِىَ ٱللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا۟ عَنْهُ ۚ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَشِىَ رَبَّهُۥ﴿٨﴾

پاداش آنان نزد پروردگارشان باغهای همیشگی است که از زیر [درختان‌] آن، نهرها روان است، جاودانه در آن «همی» مانند؛ خدا از آنان خشنود است و [آنان نیز] از او خشنود، این [پاداش‌] برای کسی است که از پروردگارش بترسد.

إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا﴿١﴾

آنگاه که زمین به لرزش [شدید] خود لرزانیده شود،

وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا﴿٢﴾

و زمین بارهای سنگین خود را برون افکند،

وَقَالَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا لَهَا﴿٣﴾

و انسان گوید: «[زمین‌] را چه شده است؟»

يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا﴿٤﴾

آن روز است که [زمین‌] خبرهای خود را باز گوید.

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا﴿٥﴾

[همان گونه‌] که پروردگارت بدان وحی کرده است.

يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَـٰلَهُمْ﴿٦﴾

آن روز، مردم [به حال‌] پراکنده برآیند تا [نتیجه‌] کارهایشان به آنان نشان داده شود.

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُۥ﴿٧﴾

پس هر که هموزن ذرّه‌ای نیکی کند [نتیجه‌] آن را خواهد دید.

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُۥ﴿٨﴾

و هر که هموزن ذرّه‌ای بدی کند [نتیجه‌] آن را خواهد دید.

وَٱلْعَـٰدِيَـٰتِ ضَبْحًا﴿١﴾

سوگند به مادیانهائی که با همهمه تازانند و با سم‌[های‌] خود از سنگ آتش می‌جهانند!

فَٱلْمُورِيَـٰتِ قَدْحًا﴿٢﴾

و برق [از سنگ‌] همی جهانند،

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا﴿٣﴾

و صبحگاهان هجوم آرند،

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا﴿٤﴾

و با آن [یورش‌]، گردی برانگیزند،

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا﴿٥﴾

و بدان [هجوم‌]، در دل گروهی درآیند،

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ﴿٦﴾

که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است،

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ﴿٧﴾

و او خود بر این [امر]، نیک گواه است.

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ﴿٨﴾

و راستی او سخت شیفته مال است.

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ﴿٩﴾

مگر نمی‌داند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد،