صفحه 600

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ﴿١٠﴾

و آنچه در سینه‌هاست فاش شود،

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ﴿١١﴾

در چنان روزی پروردگارشان به [حال‌] ایشان نیک آگاه است؟

ٱلْقَارِعَةُ﴿١﴾

کوبنده،

مَا ٱلْقَارِعَةُ﴿٢﴾

چیست کوبنده؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ﴿٣﴾

و تو چه دانی که کوبنده چیست؟

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ﴿٤﴾

روزی که مردم چون پروانه‌[های‌] پراکنده گردند،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ﴿٥﴾

و کوه‌ها مانند پشم زده‌شده رنگین شود.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ﴿٦﴾

اما هر که سنجیده‌هایش سنگین برآید،

فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ﴿٧﴾

پس وی در زندگی خوشی خواهد بود!

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ﴿٨﴾

و اما هر که سنجیده‌هایش سبک بر آید،

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌ﴿٩﴾

پس جایش «هاویه» باشد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ﴿١٠﴾

و تو چه دانی که آن چیست؟

نَارٌ حَامِيَةٌۢ﴿١١﴾

آتشی است سوزنده.

أَلْهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ﴿١﴾

تفاخر به بیشترداشتن، شما را غافل داشت.

حَتَّىٰ زُرْتُمُ ٱلْمَقَابِرَ﴿٢﴾

تا کارتان [و پایتان‌] به گورستان رسید.

كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ﴿٣﴾

نه چنین است، زودا که بدانید.

ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ﴿٤﴾

باز هم نه چنین است، زودا که بدانید.

كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ ٱلْيَقِينِ﴿٥﴾

هرگز چنین نیست، اگر علم‌الیقین داشتید!

لَتَرَوُنَّ ٱلْجَحِيمَ﴿٦﴾

به یقین دوزخ را می‌بینید.

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ ٱلْيَقِينِ﴿٧﴾

سپس آن را قطعاً به عین‌الیقین درمی‌یابید.

ثُمَّ لَتُسْـَٔلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ﴿٨﴾

سپس در همان روز است که از نعمت [روی زمین‌] پرسیده خواهید شد.