75. Sure Al-Qiyaama The Resurrection

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ﴿١﴾

Betohem në Ditën e Kijametit

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ﴿٢﴾

dhe betohem në shpirtin e atij që e qorton vetveten.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ﴿٣﴾

A mendon njeriu që nuk do të mund t’ia mbledhim eshtrat e tij?

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ﴿٤﴾

Po si jo, Ne mundemi me ia bë majet e gishtave ashtu si i ka pasur.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ﴿٥﴾

Por, njeriu dëshiron të gabojë përderisa të jetë gjallë,

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ﴿٦﴾

e pyet: “Kur do të jetë Dita e Kijametit?”

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ﴿٧﴾

Kur syri (shikimi) të shqetësohet nga frika

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ﴿٨﴾

dhe të zihet Hëna,

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ﴿٩﴾

dhe Dielli e Hëna të bashkohen,

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ﴿١٠﴾

atë ditë njeriu, thërret: “Ku të ikim?”

كَلَّا لَا وَزَرَ﴿١١﴾

Askund! S’ka strehim.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ﴿١٢﴾

Atë ditë, strehimi është te Zoti yt,

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ﴿١٣﴾

atë ditë, njeriu informohet për veprat që i ka punuar, si dhe për ato që i ka lëshuar,

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ﴿١٤﴾

njeriu vetë do të dëshmojë kundër vetvetes,

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ﴿١٥﴾

madje – edhe në qoftë se i paraqet arsyetimet e veta, (ato nuk pranohen).

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ﴿١٦﴾

Mos nxito në të lexuarit e Kur’anit me gjunë tënde,

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ﴿١٧﴾

Ne, do t’i tubojmë pjesët e tij (Kur’ani), për ta lexuar atë (si është).

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ﴿١٨﴾

E, kur ta lexojë Xhebraili atë (Kur’anin), përcille ti leximin e tij,

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ﴿١٩﴾

e pastaj, Ne do ta shpjegojmë.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ﴿٢٠﴾

Po, me të vërtetë! Ju e doni këtë jetë,

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ﴿٢١﴾

kurse, për jetën tjetër nuk keni kujdes.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ﴿٢٢﴾

Atë ditë – disa fytyra do të shkëlqejnë,

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ﴿٢٣﴾

në Zotin e tyre do të shikojnë;

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ﴿٢٤﴾

atë ditë – disa fytyra janë të mrrolura,

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ﴿٢٥﴾

e dinë që do t’i gjejë fatkeqësi e madhe.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ﴿٢٦﴾

E, shiko! Kur të vijë shpirti në fyt,

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ﴿٢٧﴾

dhe thërret: “A ka shërues?”

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ﴿٢٨﴾

dhe ai do të bindet se ai është çasti i ndarjes

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ﴿٢٩﴾

dhe këmba me këmbën lidhen,

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ﴿٣٠﴾

atë ditë do të sillet të Zoti yt:

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ﴿٣١﴾

“Ai nuk ka besuar dhe nuk është lutur (falë namaz),

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿٣٢﴾

por ka mohuar dhe është shmangë,

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ﴿٣٣﴾

e pastaj ka shkuar te të afërmit (familja) e tij, duke u krenuar”.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ﴿٣٤﴾

Mjer për ty! Mjer për ty!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ﴿٣٥﴾

E, përsëri: Mjer për ty! Mjer për ty!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴿٣٦﴾

Vallë, a mendon njeriu se do të mbetet pa obligime (pa përgjegjësi)?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ﴿٣٧﴾

A s’ka qenë njeriu së pari pikë fare (sperme) që hudhet lehtë,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿٣٨﴾

pastaj u bë gjak i doçkuar, nga i cili, Ai (Perëndia), e ka krijuar dhe e ka formur të plotë.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ﴿٣٩﴾

Dhe, prej tij i bëri çiftet: mashkullin e femrën,

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ﴿٤٠﴾

e, vallë, Ai krijuesi, a nuk ka fuqi edhe t’i ngjallë të vdekurit?”