Faqe 578

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ﴿٢٠﴾

Po, me të vërtetë! Ju e doni këtë jetë,

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ﴿٢١﴾

kurse, për jetën tjetër nuk keni kujdes.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ﴿٢٢﴾

Atë ditë – disa fytyra do të shkëlqejnë,

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ﴿٢٣﴾

në Zotin e tyre do të shikojnë;

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ﴿٢٤﴾

atë ditë – disa fytyra janë të mrrolura,

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ﴿٢٥﴾

e dinë që do t’i gjejë fatkeqësi e madhe.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ﴿٢٦﴾

E, shiko! Kur të vijë shpirti në fyt,

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ﴿٢٧﴾

dhe thërret: “A ka shërues?”

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ﴿٢٨﴾

dhe ai do të bindet se ai është çasti i ndarjes

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ﴿٢٩﴾

dhe këmba me këmbën lidhen,

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ﴿٣٠﴾

atë ditë do të sillet të Zoti yt:

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ﴿٣١﴾

“Ai nuk ka besuar dhe nuk është lutur (falë namaz),

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿٣٢﴾

por ka mohuar dhe është shmangë,

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ﴿٣٣﴾

e pastaj ka shkuar te të afërmit (familja) e tij, duke u krenuar”.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ﴿٣٤﴾

Mjer për ty! Mjer për ty!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ﴿٣٥﴾

E, përsëri: Mjer për ty! Mjer për ty!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴿٣٦﴾

Vallë, a mendon njeriu se do të mbetet pa obligime (pa përgjegjësi)?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ﴿٣٧﴾

A s’ka qenë njeriu së pari pikë fare (sperme) që hudhet lehtë,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿٣٨﴾

pastaj u bë gjak i doçkuar, nga i cili, Ai (Perëndia), e ka krijuar dhe e ka formur të plotë.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ﴿٣٩﴾

Dhe, prej tij i bëri çiftet: mashkullin e femrën,

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ﴿٤٠﴾

e, vallë, Ai krijuesi, a nuk ka fuqi edhe t’i ngjallë të vdekurit?”

هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ حِينٌ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًٔا مَّذْكُورًا﴿١﴾

Pa dyshim ka qenë kohë e gjatë (ajo), e që njeriu nuk është përmendur (nuk ka ekzistuar).

إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَـٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا﴿٢﴾

Me të vërtetë, Ne e kemi krijuar njeriun nga një farë e përzier (spermës); për ta provuar, dhe e bëmë atë që të dëgjojë dhe të shoh;

إِنَّا هَدَيْنَـٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا﴿٣﴾

Na, ia treguam atij rrugën, e ai (do të jetë) ose mirënjohës ose jomirënjohës;

إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَـٰفِرِينَ سَلَـٰسِلَا۟ وَأَغْلَـٰلًا وَسَعِيرًا﴿٤﴾

Na, me të vërtetë, për jobesimtarët kemi përgatitur zingjirë e pranga dhe flakë të zjarrit.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا﴿٥﴾

Sigurisht, të ndershmit besimtarë do të pinë nga kupa (në xhennet), pije të përbërë me kambor.