صفحه 601

وَٱلْعَصْرِ﴿١﴾

سوگند به عصر [غلبه حق بر باطل‌]،

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَفِى خُسْرٍ﴿٢﴾

که واقعاً انسان دستخوش زیان است؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْحَقِّ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ﴿٣﴾

مگر کسانی که گرویده و کارهای شایسته کرده و همدیگر را به حق سفارش و به شکیبایی توصیه کرده‌اند.

وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ﴿١﴾

وای بر هر بدگوی عیبجویی،

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُۥ﴿٢﴾

که مالی گرد آورد و برشمردش.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ﴿٣﴾

پندارد که مالش او را جاوید کرده،

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ﴿٤﴾

ولی نه! قطعاً در آتش خردکننده فرو افکنده خواهد شد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ﴿٥﴾

و تو چه دانی که آن آتش خردکننده چیست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ﴿٦﴾

آتش افروخته خدا[یی‌] است.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ﴿٧﴾

[آتشی‌] که به دلها می‌رسد.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ﴿٨﴾

آنان را در میان فرامی‌گیرد.

فِى عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍۭ﴿٩﴾

[آتشی که‌] در ستونهایی دراز است.

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَـٰبِ ٱلْفِيلِ﴿١﴾

مگر ندیدی پروردگارت با پیلداران چه کرد؟

أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِى تَضْلِيلٍ﴿٢﴾

آیا نیرنگشان را بر باد نداد؟

وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا أَبَابِيلَ﴿٣﴾

و بر سر آنها، دسته دسته پرندگانی «اَبابیل» فرستاد.

تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِّن سِجِّيلٍ﴿٤﴾

[که‌] بر آنان سنگهایی از گل [سخت‌] می‌افکندند.

فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَّأْكُولٍۭ﴿٥﴾

و [سرانجام، خدا] آنان را مانند کاه جویده‌شده گردانید.