صفحه 602

لِإِيلَـٰفِ قُرَيْشٍ﴿١﴾

برای الفت‌دادن قریش،

إِۦلَـٰفِهِمْ رِحْلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيْفِ﴿٢﴾

الفتشان هنگام کوچ زمستان و تابستان، [خدا پیلداران را نابود کرد.]

فَلْيَعْبُدُوا۟ رَبَّ هَـٰذَا ٱلْبَيْتِ﴿٣﴾

پس باید خداوندِ این خانه را بپرستند؛

ٱلَّذِىٓ أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَءَامَنَهُم مِّنْ خَوْفٍۭ﴿٤﴾

همان [خدایی‌] که در گرسنگی غذایشان داد، و از بیم [دشمن‌] آسوده‌خاطرشان کرد.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ﴿١﴾

آیا کسی را که [روز] جزا را دروغ می‌خواند، دیدی؟

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِى يَدُعُّ ٱلْيَتِيمَ﴿٢﴾

این همان کس است که یتیم را بسختی می‌راند،

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ﴿٣﴾

و به خوراک‌دادن بینوا ترغیب نمی‌کند.

فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ﴿٤﴾

پس وای بر نمازگزارانی

ٱلَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ﴿٥﴾

که از نمازشان غافلند،

ٱلَّذِينَ هُمْ يُرَآءُونَ﴿٦﴾

آنان که ریا می‌کنند،

وَيَمْنَعُونَ ٱلْمَاعُونَ﴿٧﴾

و از [دادن‌] زکات [و وسایل و مایحتاج خانه‌] خودداری می‌ورزند.

إِنَّآ أَعْطَيْنَـٰكَ ٱلْكَوْثَرَ﴿١﴾

ما تو را [چشمه‌] کوثر دادیم،

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنْحَرْ﴿٢﴾

پس برای پروردگارت نماز گزار و قربانی کن.

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلْأَبْتَرُ﴿٣﴾

دشمنت خود بی‌تبار خواهد بود.