صفحه 604

قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ﴿١﴾

بگو: «اوست خدای یگانه،

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ﴿٢﴾

خدای صمد [ثابت - متعالی‌]،

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ﴿٣﴾

[کسی را] نزاده، و زاده نشده است،

وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ﴿٤﴾

و هیچ کس او را همتا نیست.»

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلْفَلَقِ﴿١﴾

بگو: «پناه می‌برم به پروردگار سپیده دم،

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ﴿٢﴾

از شرّ آنچه آفریده،

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ﴿٣﴾

و از شرّ تاریکی چون فراگیرد،

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَـٰتِ فِى ٱلْعُقَدِ﴿٤﴾

و از شرّ دمندگان افسون در گره‌ها،

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ﴿٥﴾

و از شرّ [هر] حسود، آنگاه که حسد ورزد.»

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ﴿١﴾

بگو: «پناه می‌برم به پروردگار مردم،

مَلِكِ ٱلنَّاسِ﴿٢﴾

پادشاه مردم،

إِلَـٰهِ ٱلنَّاسِ﴿٣﴾

معبود مردم،

مِن شَرِّ ٱلْوَسْوَاسِ ٱلْخَنَّاسِ﴿٤﴾

از شرّ وسوسه‌گر نهانی؛

ٱلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ ٱلنَّاسِ﴿٥﴾

آن کس که در سینه‌های مردم وسوسه می‌کند،

مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ﴿٦﴾

چه از جنّ و [چه از] انس.»