Faqe 584

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى﴿١٦﴾

kur Zoti i tij e ka thirrë atë në luginën e shenjtë të Tuvasë:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ﴿١٧﴾

“Shko te Faraoni, se ai, me të vërtetë, është tërbuar,

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ﴿١٨﴾

dhe thuaj (Faraonit): ‘A don ti të pastrohesh (nga të këqiat),

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ﴿١٩﴾

dhe të udhëzoj te Zoti yt, që t’i druhesh (për të mos bërë të këqia)?

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ﴿٢٠﴾

Dhe, ia tregoi (Musai-Faraonit) mrekullinë më të madhe,

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ﴿٢١﴾

por ai e mohoi dhe e kundërshtoi,

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ﴿٢٢﴾

pastaj u kthye,

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ﴿٢٣﴾

u përpoq dhe i tuboi njerëzit e thirri:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ﴿٢٤﴾

“Unë jam zoti juaj suprem (më i lartë)!

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ﴿٢٥﴾

dhe, Perëndia, ia ekspozoi atij dënimin e kësaj bote dhe të botës tjetër.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰٓ﴿٢٦﴾

Kjo është këshillë për ata që i druajnë Perëndisë.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا﴿٢٧﴾

E, çka është më vështirë: krijimi i juaj apo i qiellit? Ai e ka ndërtuar (qiellin),

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا﴿٢٨﴾

lart e ka ngritur kupën e tij dhe e ka përsosur,

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا﴿٢٩﴾

dhe netët e tij i ka bërë të errta, kurse ditët të ndritshme,

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ﴿٣٠﴾

e pastaj e rrafshoi (shtriu) Tokën,

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا﴿٣١﴾

dhe nga ajo (toka) i nxorri ujërat dhe kullosat,

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا﴿٣٢﴾

dhe malet i bëri të palëvizshme (i forcoi)

مَتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ﴿٣٣﴾

për gjallërinë tuaj dhe të bagëtive tuaja.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ﴿٣٤﴾

E, kur të arrijë vështirësia më e madhe,

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ﴿٣٥﴾

Dita kur njeriu e kujton atë çka ka punuar,

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ﴿٣٦﴾

dhe i tregohet skëterra çdokujt që sheh,

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ﴿٣٧﴾

atëherë, ai që ka qenë kërcënues,

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا﴿٣٨﴾

dhe e ka preferuar (dashtë më shumë) jetën e kësaj bote,

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ﴿٣٩﴾

pë te, me të vërtetë, vendbanim është skëterra.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ﴿٤٠﴾

Kurse, ai që i druan madhërisë së Zotit të tij dhe e frenon vete nga epshet,

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ﴿٤١﴾

me të vërtetë, vendbanim i tij është xhenneti.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا﴿٤٢﴾

Të pyesin ty për Kijametin: “Kur do të ndodhë?”

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ﴿٤٣﴾

Çka ka rëndësi për ty ta përmendësh atë?!

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ﴿٤٤﴾

Vetëm Zoti yt di për te.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا﴿٤٥﴾

Ti je vetëm paralajmërues i atyre që i druajnë atij (Kijametit);

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا﴿٤٦﴾

kurse, atë ditë, që do ta shohin atë (Kijametin), atyre do t’u duket se kanë qëndruar në këtë botë, vetëm një mbrëmje apo një mëngjes (të asaj mbrëmjeje).