Xhuz 30

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ﴿١﴾

Për çka pyesin ata njëri-tjetrin? –

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ﴿٢﴾

Për lajmin e madh,

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ﴿٣﴾

për të cilin ata kanë mendime të ndryshme.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ﴿٤﴾

Jo, jo, ata, me siguri, do ta dinë!

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ﴿٥﴾

E pastaj, sërish, me të vërtetë, do ta dinë!

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَـٰدًا﴿٦﴾

A nuk u kemi bërë ne Tokën shtrat?

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًا﴿٧﴾

E malet shtyll?

وَخَلَقْنَـٰكُمْ أَزْوَٰجًا﴿٨﴾

Ne ju kemi krijuar dy lloje (mashkull e femër),

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا﴿٩﴾

dhe gjumin tuaj ua kemi bërë çlodhje,

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًا﴿١٠﴾

kure natën ua kemi bërë mbulesë,

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًا﴿١١﴾

dhe ditën e kemi caktuar për jetesë (ekonomizim),

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا﴿١٢﴾

dhe mbi ju kemi ndërtuar shtratë qiej të fortë.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا﴿١٣﴾

Dhe kemi krijur kandil (diell) të shëndritshëm!

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءً ثَجَّاجًا﴿١٤﴾

Ne, nga retë, u leshojmë ujëra të mëdha (shira)

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّا وَنَبَاتًا﴿١٥﴾

për rritjen e drithërave dhe bimëve,

وَجَنَّـٰتٍ أَلْفَافًا﴿١٦﴾

dhe kopshteve të dendura.,

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَـٰتًا﴿١٧﴾

Me të vërtetë, Dita e sqarimit, është caktuar,

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا﴿١٨﴾

Dita kur do të fryhet në buri (Sur), e do të vini ju, grupe-grupe,

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًا﴿١٩﴾

dhe qielli do të hapet dhe do të bëhet dyer,

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا﴿٢٠﴾

dhe malet lëvizin e bëhen si hije e ajrit (fatamorganë).

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا﴿٢١﴾

Me të vërtetë, Skëterra do të bëhet pusi,

لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابًا﴿٢٢﴾

për të këqinjtë vendbanim, -

لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًا﴿٢٣﴾

që aty të mbeten përgjithmonë:

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا﴿٢٤﴾

në të, nuk do të shijojnë as freskim, as pije,

إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا﴿٢٥﴾

përpos ujit të vluar dhe qelbësirave,

جَزَآءً وِفَاقًا﴿٢٦﴾

(si) shpërblim gjegjës (i veprave të tyre).

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًا﴿٢٧﴾

Ata, me të vërtetë, nuk kanë menduar në dhënie të llogarisë,

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابًا﴿٢٨﴾

dhe argumentet Tona i kanë mohuar krejtësisht,

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ كِتَـٰبًا﴿٢٩﴾

por Ne, çdo gjë e kemi numërura dhe shënuar.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا﴿٣٠﴾

“Andaj, shijoni, Ne do t’ju shtojmë vetëm dënimin”.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا﴿٣١﴾

E, me të vërtetë, për ata që i kanë druajtur Perëndisë, u janë përgatitur vende kënaqësie:

حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًا﴿٣٢﴾

kopshte dhe vreshta,

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا﴿٣٣﴾

dhe vajza të reja, të njëjtës moshë,

وَكَأْسًا دِهَاقًا﴿٣٤﴾

dhe kupa të plota.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّٰبًا﴿٣٥﴾

Nuk do të dëgjojnë atje (në xhennet) biseda të kota as gënjeshtra,

جَزَآءً مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا﴿٣٦﴾

(ky është) shpërblimi i Zotit tënd, i dhënë sipas llogarisë (së veprave të tyre),

رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا﴿٣٧﴾

Zotit të qiejve dhe të Tokës, dhe çka gjendet në mes tyre, Mëshiruesi, të cilit askush nuk do të mund t’i bëzejë (flas),

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًا﴿٣٨﴾

në Ditën kur Xhebraili dhe engjëjt do të jenë të rreshtuar, e nuk do të flas askush, përpos atij që do t’i lejojë Mëshiruesi, e që do të thonë të vërtetën.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا﴿٣٩﴾

Ajo është Ditë e pashmangshme, e kush të dojë, do ta marr strehimin te Zoti i vet.

إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا﴿٤٠﴾

Me të vërtetë, Ne u kemi paralajmëruar se është i afërt dënimi, në Ditën kur njeriu do t’i shohë veprat e tija, dhe, kur jobesimtari, do të thotë: “Ah, të isha dhé!”

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًا﴿١﴾

Betohem në ata (engjëj) që i marrin shpirtërat ashpër (jombesimtarëve)

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًا﴿٢﴾

dhe në ata që i marrin butësisht (besimtarëve)

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًا﴿٣﴾

dhe në ata (engjëj) që notojnë në hapësirë (në mes Tokës e qiellit),

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًا﴿٤﴾

si dhe në ata (engjëj) që garojnë (për kryerjen e urdhërave),

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًا﴿٥﴾

dhe betohem në ata (engjëj) që i rregullojnë ato që nuk janë të rregulluara,

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ﴿٦﴾

në Ditën kur Toka do të dridhet nga tërmeti,

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ﴿٧﴾

ps të cilit pason tjetri. –

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ﴿٨﴾

Atë ditë, zemrat do të jenë të tronditura,

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌ﴿٩﴾

e shikimet e tyre të përulura.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ﴿١٠﴾

Ata (jobesimtarët) thonë: “A, me të vërtetë, do të kthehemi ne – në jetë (në gjendjen e mëparshme)?

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًا نَّخِرَةً﴿١١﴾

A thua edhe kur të bëhemi eshtra të kalbur?”

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ﴿١٢﴾

E thonë: “E atëherë (të kthyerit), do të jemi të humbur.

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ﴿١٣﴾

E do të jetë ajo (ringjallja) vetëm një thirrje,

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ﴿١٤﴾

dhe, ja ata përnjëherësh (të gjallë) në Tokë.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ﴿١٥﴾

A të ka ardhur ty (o Muhammed) lajmi për Musain,

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى﴿١٦﴾

kur Zoti i tij e ka thirrë atë në luginën e shenjtë të Tuvasë:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ﴿١٧﴾

“Shko te Faraoni, se ai, me të vërtetë, është tërbuar,

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ﴿١٨﴾

dhe thuaj (Faraonit): ‘A don ti të pastrohesh (nga të këqiat),

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ﴿١٩﴾

dhe të udhëzoj te Zoti yt, që t’i druhesh (për të mos bërë të këqia)?

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ﴿٢٠﴾

Dhe, ia tregoi (Musai-Faraonit) mrekullinë më të madhe,

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ﴿٢١﴾

por ai e mohoi dhe e kundërshtoi,

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ﴿٢٢﴾

pastaj u kthye,

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ﴿٢٣﴾

u përpoq dhe i tuboi njerëzit e thirri:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ﴿٢٤﴾

“Unë jam zoti juaj suprem (më i lartë)!

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ﴿٢٥﴾

dhe, Perëndia, ia ekspozoi atij dënimin e kësaj bote dhe të botës tjetër.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰٓ﴿٢٦﴾

Kjo është këshillë për ata që i druajnë Perëndisë.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا﴿٢٧﴾

E, çka është më vështirë: krijimi i juaj apo i qiellit? Ai e ka ndërtuar (qiellin),

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا﴿٢٨﴾

lart e ka ngritur kupën e tij dhe e ka përsosur,

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا﴿٢٩﴾

dhe netët e tij i ka bërë të errta, kurse ditët të ndritshme,

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ﴿٣٠﴾

e pastaj e rrafshoi (shtriu) Tokën,

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا﴿٣١﴾

dhe nga ajo (toka) i nxorri ujërat dhe kullosat,

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا﴿٣٢﴾

dhe malet i bëri të palëvizshme (i forcoi)

مَتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ﴿٣٣﴾

për gjallërinë tuaj dhe të bagëtive tuaja.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ﴿٣٤﴾

E, kur të arrijë vështirësia më e madhe,

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ﴿٣٥﴾

Dita kur njeriu e kujton atë çka ka punuar,

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ﴿٣٦﴾

dhe i tregohet skëterra çdokujt që sheh,

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ﴿٣٧﴾

atëherë, ai që ka qenë kërcënues,

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا﴿٣٨﴾

dhe e ka preferuar (dashtë më shumë) jetën e kësaj bote,

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ﴿٣٩﴾

pë te, me të vërtetë, vendbanim është skëterra.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ﴿٤٠﴾

Kurse, ai që i druan madhërisë së Zotit të tij dhe e frenon vete nga epshet,

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ﴿٤١﴾

me të vërtetë, vendbanim i tij është xhenneti.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا﴿٤٢﴾

Të pyesin ty për Kijametin: “Kur do të ndodhë?”

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ﴿٤٣﴾

Çka ka rëndësi për ty ta përmendësh atë?!

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ﴿٤٤﴾

Vetëm Zoti yt di për te.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا﴿٤٥﴾

Ti je vetëm paralajmërues i atyre që i druajnë atij (Kijametit);

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا﴿٤٦﴾

kurse, atë ditë, që do ta shohin atë (Kijametin), atyre do t’u duket se kanë qëndruar në këtë botë, vetëm një mbrëmje apo një mëngjes (të asaj mbrëmjeje).

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ﴿١﴾

Ai (Muhammedi) u mrrol e u kthye (me fytyrë)

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ﴿٢﴾

ngase i erdhi pranë i verbëri.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ﴿٣﴾

E kush të dëfton ty – ndoshta ai dëshiron të pastrohet (nga mëkatet),

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ﴿٤﴾

ose të këshillohet, e t’i sjell dobi atij këshillimi,

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ﴿٥﴾

e atij që ësthë i pasur (e prezentohet si i panevojshëm për të besuar)

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ﴿٦﴾

atij po i kthehesh

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ﴿٧﴾

sepse, ti nuk ke përgjegjësi, nëse ai nuk don të pastrohet (të besojë);

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ﴿٨﴾

e atij që të vjen ty duke nxituar (për këshillim)

وَهُوَ يَخْشَىٰ﴿٩﴾

dhe ndien drojë

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ﴿١٠﴾

e ti atë nuk po e merr në konsiderim.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ﴿١١﴾

Mos vepro ashtu! Ato janë këshilla,

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ﴿١٢﴾

e, kush të dojë, le të mësojë

فِى صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ﴿١٣﴾

në faqet e (Kur’anit të) çmueshme

مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍۭ﴿١٤﴾

të lartësuara (të madhërueshme), të pastra,

بِأَيْدِى سَفَرَةٍ﴿١٥﴾

me duart e shkruesve (engjëjve)

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍ﴿١٦﴾

të ndershëm dhe të drejtë.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ﴿١٧﴾

Mallkuar qoftë njeriu! Sa jomirënjohës që është ai!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ﴿١٨﴾

Prej çkahjes e krijoi Ai (Perëndia) atë (njeriun)?!

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ﴿١٩﴾

Prej pikës së farës e krijoi dhe përgatiti për të çdo gjë të dobishme,

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ﴿٢٠﴾

dhe pastaj ia lehtësoi rrugën (e lindjes),

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ﴿٢١﴾

pas kësaj, (Ai) ia caktoi vdekjen dhe bëri që të varroset,

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ﴿٢٢﴾

dhe, mandej kur të dojë Ai, e ringjallë.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ﴿٢٣﴾

Në të vërtetë! Ai – njeriu, ende nuk i ka plotësuar ato që i ka urdhëruar Ai!

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ﴿٢٤﴾

Le të shikojë njeriu në ushqimin e vet:

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّا﴿٢٥﴾

Ne kemi derdhur ujëra (shira) të bollshme,

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّا﴿٢٦﴾

pastaj e kemi plasaritur tokën me çarje

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّا﴿٢٧﴾

dhe bëjmë që nga ajo të rriten drithërat,

وَعِنَبًا وَقَضْبًا﴿٢٨﴾

dhe rrushi e perimet,

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا﴿٢٩﴾

dhe ulliri e palma,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًا﴿٣٠﴾

dhe kopshtet e dendura,

وَفَـٰكِهَةً وَأَبًّا﴿٣١﴾

dhe pëmët e barishtet,

مَّتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ﴿٣٢﴾

për ju dhe bagëtinë tuaj.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ﴿٣٣﴾

E, kur të arrijë zëri i madh shurdhues, -

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ﴿٣٤﴾

në Ditën kur njeriu ikën nga vëllau i tij

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ﴿٣٥﴾

dhe nga nëna e babai i tij

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ﴿٣٦﴾

dhe nga bashkëshortja e fëmijët e tij;

لِكُلِّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ﴿٣٧﴾

atë Ditë, çdonjëri është i preokupuar me gjendjen e vetvetes,

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ﴿٣٨﴾

disa fytyra atë Ditë, shëndrisin,

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ﴿٣٩﴾

të qeshura, të gëzuara,

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ﴿٤٠﴾

kurse disa fytyra, atë Ditë, pluhërosen,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ﴿٤١﴾

errësira do t’i kaplojë,

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ﴿٤٢﴾

këta janë jobesimtarët, të korruptuarit.

إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ﴿١﴾

Kur Dielli të humbë shkëlqimin,

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ﴿٢﴾

dhe kur yjet të rrëzohen (errësohen),

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ﴿٣﴾

dhe kur malet të lëvizin,

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ﴿٤﴾

dhe kur devet mbarsë të mbeten pa çoban (të pakujdes),

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ﴿٥﴾

dhe kur shtazët e egra të tubohen,

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ﴿٦﴾

dhe kur devet vlojnë,

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ﴿٧﴾

dhe kur shpirtërat bashkohen me trupëra,

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ﴿٨﴾

dhe kur vajza e varrosur për së gjalli, do të pyetet

بِأَىِّ ذَنۢبٍ قُتِلَتْ﴿٩﴾

për çfarë faji është mbytur,

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ﴿١٠﴾

dhe kur të shpërndahen listat (librat e veprave të njerëzve),

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ﴿١١﴾

dhe kur qielli zhvendoset,

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ﴿١٢﴾

dhe kur të flakërojë skëterra,

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ﴿١٣﴾

dhe kur të afrohet xhenneti,

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّآ أَحْضَرَتْ﴿١٤﴾

çdokush do të di për veprat që ka përgatitur.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ﴿١٥﴾

Dhe – betohem në yjet – që perëndojnë

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ﴿١٦﴾

të cilët lëvizin dhe zhduken nga shikimi (horizonti),

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ﴿١٧﴾

dhe në natën kur bie terri,

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ﴿١٨﴾

dhe agimin kur gdhinë (zbardhëllon drita).

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ﴿١٩﴾

Me të vërtetë, Kur’ani është fjala e të Dërguarit fisnik (Xhebrailit),

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍ﴿٢٠﴾

të fuqishëm, të çmuar nga Zoti i Arshit (Kozmosit)

مُّطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ﴿٢١﴾

të cilin e dëgjojnë (engjëjt) dhe është i besuar (i madh).

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍ﴿٢٢﴾

E shoku juaj (Muhammedi), nuk është i marrë.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ﴿٢٣﴾

Ai (Muhammedi) e ka parë qartë (Xhebrailin) në horizont,

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍ﴿٢٤﴾

dhe, kur është fjala për Shpalljen, ai (Muhammedi) nuk është dorështrënguar (nuk e mshehë atë),

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَـٰنٍ رَّجِيمٍ﴿٢٥﴾

dhe Kur’ani nuk është fjalë e djallit të mllkuar,

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ﴿٢٦﴾

e, kah po ia mbani (me këto mendime)?!

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَـٰلَمِينَ﴿٢٧﴾

Ai (Kur’ani), është vetëm këshillë, për tërë botën (njerëzit):

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ﴿٢٨﴾

për ata nga ju që duan rrugën e vërtetë,

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿٢٩﴾

e ju nuk mund të dëshironi (të drejtën), përveç atëherë kur dëshiron Perëndia, Zoti i gjithë botërave!

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ﴿١﴾

Kur të shkyhet qielli,

وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ﴿٢﴾

dhe kur të rrëzohen (derdhën) yjet,

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ﴿٣﴾

dhe kur përzihen detërat (njëri me tjetrin),

وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ﴿٤﴾

dhe kur të rrotullohen varret,

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ﴿٥﴾

çdokush do të di për veprat që ka punuar dhe lëshimet (që ka bërë).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ﴿٦﴾

O njeri, ç’të mashtroi ty që nuk i besove Zotit tënd bujar?

ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ﴿٧﴾

Ai të krijoi ty dh bëri që ta kesh (në formë) të harmonizuar tërë organizmin, -

فِىٓ أَىِّ صُورَةٍ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ﴿٨﴾

dhe çfarë forme deshi (Ai), të dha!

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ﴿٩﴾

Jo, jo! Kurrsesi! Ju po e konsideroni besimin gënjeshtër.

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَـٰفِظِينَ﴿١٠﴾

Me të vërtetë, ka rojtarë për ju,

كِرَامًا كَـٰتِبِينَ﴿١١﴾

që janë të nderueshëm tek ne,

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ﴿١٢﴾

që i shënojnë veprat tuaja, dinë çka punoni.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ﴿١٣﴾

Të ndershmit, me të vërtetë, do të gjenden në xhennet,

وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍ﴿١٤﴾

kurse fajtorët, me të vërtetë, do të gjenden në skëterrë.

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ﴿١٥﴾

Në Ditën e Kijametit (ata) do të digjen në zjarr,

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ﴿١٦﴾

dhe kurrë nuk do të dalin prej tij.